نوستالژی شب

خسروا گوی فلک در کش تنبان تو باد

 
آدرس جدید
نویسنده : Noir AA - ساعت ۱٠:۱٤ ‎ب.ظ روز شنبه ۱٦ امرداد ۱۳۸٩
 

آدرس جدید

heartwounds.ir


 
comment نظرات ()
 
 
 
نویسنده : Noir AA - ساعت ۱٢:۱٩ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۳٠ فروردین ۱۳۸٩
 

شادیده دختر بود و  آتشناک‌دردِ خانه را به ظهروقت می‌نگریست.سخت ، طراوتی لزج می‌غنود. گیسوی زلالِ بافته ی شب‌شده اش ، در خفه‌بادی دود خورده و آتش‌گریز ، بی‌تکلف می‌رقصید.

سبزپیراهنی بر تن داشت : به سان دیروزین تپه‌هایِ شبنم زده .  و سبزدامنی ،  چون مرده‌ماری بی‌طاقت. نواری نارنجی - به رنگ زیبایی مقدس مادر- به گردن. پاک چهره ای از گرد . رنگها را می‌ارغوانید.

تنها بود و بی رنجی. آتش را نمیدانست. آتش نبود. دود را می‌دید لابد.به شعله خیره بود با چشمانی تاریک، دلش از اشک کین خشک.

زیبا  نبود دخترک. عاقل بود و شاد.

 

پی:  «دختر و آتش»ی که پیشتر به وزن نیمایی نوشته بودم ، خوش نمی‌دارم. به گمانم درین قامت -موج نو؟- تازه تر می‌نماید.


 
comment نظرات ()
 
 
 
نویسنده : Noir AA - ساعت ٩:۳٩ ‎ق.ظ روز دوشنبه ۳ اسفند ۱۳۸۸
 

در دیرگاهی از شبهای  نازمستان

بر مهراب موکب صدپای تخدر صلوات

ریشه ها بر کف ، گویی مسافری

در انتظار بود

                      و ده واژه بیش نمیدانست.


 
comment نظرات ()
 
 
سنگ کر
نویسنده : Noir AA - ساعت ٥:۳٤ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱٩ بهمن ۱۳۸۸
 

      چرخ هنوز اینقدر نچرخیده بود که ما کودک بودیم و تقویم جلالی کوچک تر.نزدیکی خانه مان سنگی بود دو تای قد ما.از آقا- بقال محل- میشنیدیم که این سنگ را رستم- که از زابلستان به مازندران میرفت-با دست خود از کوه هزار کنده و رخش رو به آن بسته بود. آقا میگفت اسمش سنگ کر (به فتح کاف؛ همان ناشنوا) است.

     این مدت هر وقت خانه میرفتم چند ساعتی باسنگ کر می نشستم و خوش بودم. تا این بار آخری که اثری از آثارش ندیدم. جایش را بانک میسازند.

این چهار ترانه را ویرایش نکرده ام.

 

هان  سنگ کرا ؛  تنم ترنگ  است  هنوز

امید به مرگ این شام گنه رنگ ز بنگ است هنوز

فریاد  مقفی  غم ثمین پای پریشان گام است

غم قافیه ام   شتر-گاو - پلنگ  است  هنوز

--------

هان سنگ کرا ؛ ساز تو دلگیرم کرد

وین گشتن جان سوز تو ای بحرکفا، پیرم کرد

امشب برِ تو آیه ای از نامه معشوقه نخواندیم

ای مرگ!  بیا  که  زندگی  سیرم  کرد

------

هان سنگ کرا ؛ قافیه را باخته ای ، یعنی چه

با تیر نخست- سپر بیانداخته ای، یعنی چه

صد  اشک شنیدی و نشد رنگِ رُخَت زرد

امروز به یک هزل - غمین ساخته ای یعنی چه

-------

هان سنگ کرا؛ قافیه ام تنگ شود

وین نظم سپید از خون دل رنگ شود

بی  تو  فرحا  چگونه خواهم باشم

باز آ که بدون مُهرِ غم خسرو شدن ننگ شود


 
comment نظرات ()
 
 
که میترساند
نویسنده : Noir AA - ساعت ۱٠:٠۱ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱٥ بهمن ۱۳۸۸
 

اسطوره ها-

                     ته کشیده اند

حماسه ها-

                      زیر آسفالت خوابیده اند

عاشقانه ها را که صلت میدهید؛

                                                 پس چیست در واژه

                                                                             که میترساند؟

ویراسته در ١٨وهومن


 
comment نظرات ()
 
 
نگر تا این شب خونین . . .
نویسنده : Noir AA - ساعت ۱۱:٤۳ ‎ق.ظ روز شنبه ٢٦ دی ۱۳۸۸
 

این شعر نفی خشونت را کسی  برایم فرستاد و من  خوش دانستم. برگردان زیر ( و شعر اصلی) را آورده ام. امیدوارم برگردانم چون آن بزرگواری نباشد که بنیانگذار مکتب ناتوریالیسم را مدیر مدرسه طبیعت ترجمه کرده بود. ترجمه را در تگ Alt  نیز گذاشتم. برای معنای هر بند نشانگر روی خط نگاه داشته شود.

درین گاهان شب ،

               منفجر شده بود.

                      مقتدر فرمانروای،

                                               بی تاج

                                               بی گرز مرصع

                                               بی کس

                                                        می تاخت.

این گاهان شهر

                    زیر و رو شده بود ؛

                                                و فریاد

                                                و آتش

                                                و گرمایش را

                                                          با غرور کیانی کار می بود.

 

می تاخت.

              و مردمیان نعره میکردند.

                            کس او را ندید

                                                  امشب:

                                                             اوست

                                                          تنهاترین

                                                          تنهاترین

                                                          تنهاترین

 

The time  . night,

               
Was exploded.

                      
Powerful ruler,

                                                ٌWith no
crown

                                              
With no maul stud

                                               
Lonely

                                                       Was riding
.

The Time .City

                  
Was alterated;

                                                
And cry

                                                
And fire 

                                                And its
Heating ...

                                                          
Kiani 
zeal was attaked .

 

He was riding.

              
And Mrdom would yell. 

                            Were not there
one of his sawers.

                                                  
Tonight:

                                                             
He is 

  Lonely the most 

  Lonely the most 

            Lonely

. . .       the most        
                                     

 


 
comment نظرات ()
 
 
دف خود را . . .
نویسنده : Noir AA - ساعت ۱:٤٩ ‎ب.ظ روز شنبه ۱٢ دی ۱۳۸۸
 

+   دیده نازِ کُرد

    - دف با دست

    با هزاران آتش از باران خاکستر

    تا دفش میرقصید.

                     -شاهش

                                 مات باد...

 

+   پاره چوقش

     نرد آیا

     یا چو آهی سرد از

                      مهتابِ

                      - پردرد

                   یا نیِ عرفان واپس خورده خاور

                          سرزمین شور و ایمان ، ناله و باور

                                                           یا که از ترکه یِ

                                            -سیبِ

                                             حلقه ی مشتی رند

                                             -آن مرد دف دارد ، تا دفش میرقصید.-        

 

+    دف دفان

     هلهله گویان

     به سکوتش گویم:

                           " ناز چشما!

                             کرد روحا!

                             دف دفانا!                    

                                         قَسَمَت می دهم

                                                          باری

                                         دف خود را برگیر!

                                          پاره چوبت را

                                          سوی دشمن گیر!

                                          فریادی بر

                                                      -آور

                                          قَسَمَت میدهم آخر

                                                             به دفت!

                                                             به دف دفدَدَفت!

                                                             بدف خود را مگذار

                                                             بدف خود را مگذار"

 

+                         داد خواهد پاسخم آیا؟

                                            به نوایی

                                            به فغانی

                                            دف دفان

                                       هلهله گویان

                                          و " انا الحق"-

                                                          - خوانان

 

 

                                                                                 دی ١٣٨٨- قریه هنزا


 
comment نظرات ()
 
 
دمی با حجت مسلمانی ما
نویسنده : Noir AA - ساعت ۱٠:٠٩ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٧ دی ۱۳۸۸
 

     گوییا باور نمی دارند - یا نمیخواهند بدارند -  خودکامگان که بودن را طریقه ای جز مشروعیت نیست. گوییا نمیدانند خودکامگان مشروعیت چیزی جدای بودن است. گوییا نمیخواهند بدانند که آنچه باید ، ماندن است و نه بودن. و یا میدانند و باز میپوشند؟ پس وای بر روزی که بازگو شود حکایت آنان که باز میپوشند.

     باز چون هرگاه رسیدن روزهای خاطره انگیز حرام محرم آدمی گونه به یاد یگانه مونولوگ عاشورایی میافتم. همان جوانک نومسلمانی که از دلیل مسلمانی اش میپرسند و میگوید حجت مسلمانی من حسین است. که چه نیکو حجتی و چه نیکو امیری.امیری که برای آزادی ، برای نبرد با خودکامه ، برای احیای دین ، برای رهاندن از حمیتهای طالبانی و ملا زعفرانیتوفیدن گرفت و شکاند . آنچنان شکاند که صدای شکافش از پس دیواره هزاره گوش می خراشد. و چه گوش میخراشد که طبل ها که می کوبند ، این سنج ها که می درانند ، این نی ها که می نالند و این جرس که فریاد میدارد که بربندید محملها.

     روزگاری پیشتر ازین دست روزگار با من و چندی از یاران موافق چنان کرد تا در پروژه ای دانش آموزی - دبیرستانی-  گروهی از مهندسان آینده پای صحبیت شبیه خوانان پیر بنشینند.یکی شعری خواند از مخالف خوانی ، کعب نام، از لشگریان کوفه که از نظمش چیزی با نسق حافظه من نمانده است. مضمونش گفتگوی کعب با همسرش از حسین و از مردانی شمشیر زن که مادر دهر قرنی چون آنان نزاید است. بیت آخر شعر وصیت کعب با همسرش بود :" اگر خلیفه را دیدی برش بگو برایش مردی وفادار بودم.

     و من بسیاری را دیده بودم. آنها که میخواستند این ملک را کربلا کنند - و کردند - و آنها - که شبکوران میناممشان- که فریاد :" اسلام نباشد ، ما هستیم " برداشتند. 

     و من یزید و شمر و خولی و ازرق - ارزق- شامی را هم دیده بودم و تصویر کرده بودم. دیده بودم در هنگامه نبردب سخت قطره اشکی گوشه چشمهاشان. هیچکس اما به من نشان نداده بود قطره اشکی که از سوز دل برآید و مهتابی شود برای کسی. اما جایی خوانده بودم یا از کسی شنیدم که میگفت بر برگ گل به خون شقایق نوشته اند . . .

     و این فریاد ، کوبش طبال ها ، دراندن سنج ها ، نفیر نی ها و اشکها نخواهد خفت. لیک وهب آدمی میخواهد. وهب آدمی میخواهد تا از دل قرنها گوش نوازد : " هر کس مشتاق دیدار خدایش است با ما بیاید. من صبحگاهان خواهم کوچید. " او صبحگاهان خواهد کو  چید.

* از حافظ است.

**دیالوگها از فیلم " روز واقعه " است.

 


 
comment نظرات ()
 
 
در رثای آن زنده یاد
نویسنده : Noir AA - ساعت ٩:٢٢ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٢ دی ۱۳۸۸
 

 

روضه ی دلستان ما در غم او غمانه شد

بلبل بی نشان بوم بال و پرش پرانه شد

گاه طرب به سر رسید ، یار برو زمان گشاد

کوشک چو دردخانه ای ، باغ همه کرانه شد

آمد و گشتِ آن سراج، سینه ی اهرمن شکافت

آمدنش شکفته بود ، گشتنش آسمانه شد

شعر برای خون نگفت ، شور برای شر نکرد

زندگی اش بهانه بُد ، شهپر شاعرانه شد

زندگی اش بهانه شد ، قصه عاشقانه شد

پیر بشد بس که بمرد ، جان و تنش ترانه شد

دانه اشک خسروی در غم آن سرو غنود

" حسین* جاودانه شد ، حسین جاودانه شد"

 

* آیت الله العظمی حسینعلی منتظری


 
comment نظرات ()
 
 
با خشونت آیینان در سه هایکو
نویسنده : Noir AA - ساعت ۳:۳۸ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٢۳ آذر ۱۳۸۸
 

با تابوتی به دنبالش

در جغرافیای بی آب و علف میرود،

      -مرد روزنامه نویس

*****

چه مظلوم مینماید

تندیس تفنگدار میدان شهر

       -زیر باران پاییزی

*****

لکه ای خون

پخش بر برف سپید

       -کاغذ من


 
comment نظرات ()
 
 
 
نویسنده : Noir AA - ساعت ۳:۳٥ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱٦ آذر ۱۳۸۸
 

     شاید حکمت خزان بود. حکمت خزان بود و رندی آن بود که در شوکت بیشکوه این کژ آیین قرن دیوانه ، پوچی قدرت آدمی را "ریچارد سوم" گونه نمایاند.بی شک تراژدی میتوانست نام گرفت این نمایش. از آنها کهتنها قلمی چون شکسپیر حریف آن است. تا شاید لردباکینگهامی پیدا شود ، وسیله ای گردد و ما هم " لرد باکینهام وار " فریاد بزنیم: "برای چه میخواهد این قدرت را ریچارد؟"

     شاید کرشمه برگها بود. یهانه ای تا باز پوچی قدرت را، و کاوه وار زیستن را ،و سیاوش وار مردن را فریاد زند. ما را هم بگذارد فرباد بزنیم :" برای چه میخواست این قدرت را شاه؟"

     شاید آواز شاعری در کوچه باغ پاییز بود. آواز شاعری بود و چه پر تاب شاعری. همو که چند ماهی پس از خزان می سرود :" زمستان است." یا آنکه خیالگونه و در کوتاه نسیمی مردد میخواند " بیابان را. . ." . میخواند تا چکامه سرای امروز فریاد کند : " میخواهد چه کند قدرت را حکومت؟"

    شانزدهمین دیرگاه آذر ١٣٣٩ مین سال تقویم جلالی، در نشریه ای " شانزده آذر " نام و چاپ پاریس، نویسنده ای که آنروزها در مهجوری مینگاشت، چنین نوشت:‌" شهیدان شانزده آذز اسماعیل وار کشته شدند تا کسی پی به راز سر سپردگی حکومت نبرد. تا کسی پی به تاراج ثروتهای ایران نبرد. آنان ذبح شدند ، قربانب شدند در پیش پای نیکسون . حسین گونه. . ."     . نویسنده مهجور که خود دانشجوی سوربون بود چنین امصا کرد: علی شریعتی

شانزدهم آذر ، روز دانشجو ، بر تمام شکسپیر ها ، ریچاردها، شاهها ، حکومتها و شریعتی ها خجسته باد.


 
comment نظرات ()
 
 
یک رباعی و یک هایکو
نویسنده : Noir AA - ساعت ٩:٠٧ ‎ق.ظ روز شنبه ۱٤ آذر ۱۳۸۸
 

کشتی سخت پی شوم سیه ابر سپید             بی تکلف   د ر  خلیج   باد  لنگر   می تنید

گفتمش نیک پیا! بحر کفا! بارت چیست             گفت اشک سنگ می آرم همی گیرم نبید

(ویراسته در 22 آتور ماه)

******

برنشسته  نزد آتشی گرم

          بر یگانه چوبین سریر راحتناک

                         - میخورد نارنگی


 
comment نظرات ()
 
 
کاوه یا اسکندر؟
نویسنده : Noir AA - ساعت ۳:۳۸ ‎ب.ظ روز شنبه ۱٦ آبان ۱۳۸۸
 

    گوهر افشانی های حجه الاسلام خاتمی در نماز جمعه تهران طرفهای پنهان زیادی را روشن کرد. یکی اینکه دوستان میپندارند با اعترافات چندی از سران جریان اصلاحات، دیگر نیروی مخالفی باقی نمانده است . هر بار که این مضمون تکرار میشد مرا به یاد مرحوم اخوان ثالث میانداخت که پیرانه سر میگفت :"اما جوانان مانده اند."

     این چامه یادگاریست از دوران حکومت ستمشاهی آریا مهر و اصرار مادر شاعر برای نوشتن " گه خوردم نامه" ای به روزنامه های پایتخت و پاسخ او:

 

 

موجها خوابیده اند ، آرام و رام
طبل توفان از نوا افتاده است
چشمه های شعله ور خشکیده اند
آبها از آسیا افتاده است

.

.

.

باز ما ماندیم و شهر بی تپش
و آنچه کفتار است و گرگ و روبه ست
گاه می گویم فغانی بر کشم
باز می بیتم صدایم کوته ست

 
باز می بینم که پشت میله ها
مادرم استاده ، با چشمان تر
ناله اش گم گشته در فریادها
گویدم گویی که : من لالم ، تو کر


آخر انگشتی کند چون خامه ای
دست دیگر را بسان نامه ای
گویدم بنویس و راحت شو به رمز
تو عجب دیوانه و خودکامه ای


من سری بالا زنم ، چون ماکیان
ازپس نوشیدن هر جرعه آب
مادرم جنباند از افسوس سر
هر چه از آن گوید ، این بیند جواب


گوید آخر ... پیرهاتان نیز ... هم
گویمش اما جوانان مانده اند
گویدم اینها دروغند و فریب
گویم آنها بس به گوشم خوانده اند


گوید اما خواهرت ، طفلت ، زنت... ؟
من نهم دندان غفلت بر جگر
چشم هم اینجا دم از کوری زند
گوش کز حرف نخستین بود کر


گاه رفتن گویدم نومیدوار
و آخرین حرفش که : این جهل است و لج
قلعه ها شد فتح ، سقف آمد فرود
و آخرین حرفم ستون است و فرج


می شود چشمش پر از اشک و به خویش
می دهد امید دیدار مرا
من به اشکش خیره از این سوی و باز
دزد مسکین برده سیگار مرا


آبها از آسیا افتاده ، لیک
باز ما ماندیم و خوان این و آن
میهمان باده و افیون و بنگ
از عطای دشمنان و دوستان


آبها از آسیا افتاده ، لیک
باز ما ماندیم و عدل ایزدی
و آنچه گویی گویدم هر شب زنم
باز هم مست و تهی دست آمدی ؟


آن که در خونش طلا بود و شرف
شانه ای بالا تکاند و جام زد
چتر پولادین ناپیدا به دست
رو به ساحلهای دیگر گام زد


در شگفت از این غبار بی سوار
خشمگین ، ما ناشریفان مانده ایم
آبها از آسیا افتاده ، لیک
باز ما با موج و توفان مانده ایم


هر که آمد بار خود را بست و رفت
ما همان بدبخت و خوار و بی نصیب
زآن چه حاصل ، جز با دروغ و جز دروغ ؟
زین چه حاصل ، جز فریب و جز فریب ؟


باز می گویند : فردای دگر
صبر کن تا دیگری پیدا شود
کاوه ای پیدا نخواهد شد ، امید
کاشکی اسکندری پیدا شود

 

 


 
comment نظرات ()
 
 
تولدی دیگر
نویسنده : Noir AA - ساعت ٤:۱٤ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱۳ آبان ۱۳۸۸
 

      سی سالی میگذرد از روزی که دانشجویان تهرانی بر دیوار سفارت آمریکا رفتند و آن کردند که رهبر انقلاب ، انقلاب ثانی خواندش و کارتر -همو که چندی بعد به کناره گیری اش رای دادند- تحقیر ملی. دانشجویانی که پس از مرگ بر شاه شعاری راهبردی تر از مرگ بر آمریکا نداشتند و چه شبیه به اکنونیان که مرگ بر خودکامه سر میدهند.

      لس آنجلس نشینها دروغ میبافند. ١٣ آبان نه "پایین رو"یی برای ایران که شکستی برای آمریکا بود. ١٣ آبان پایان سوپر من بازی هالیوودی ها بود به آن نشان که روسها - چون سالها در حسرت آبهای گرم میسوختند- دل به دریا زدند و مرزهای افغانستان جولانگاه تانکهای استالینی شد. پاکستانی ها و مصری ها به سفارتهای غربی تعدی کردند فرانسوی های ناآرام بار دیگر دست رد به سینه ناتو زدند. کارتر که با شعار حقوق بشر به قدرت رسیده بود صدام دیوانه را به مرز های ایران راهی کرد. همان که نافش را با خشونت بریده بودند. 

      ما ایرانی ها اصولا انسان های بت شکنی هستیم. آشور و یونانی و رومی و تازی و ترک و تاتار و روس و فرنگی به این خاک که میرسند کلاهشان را به دو دست میگیرند. بریتانیا که آفتاب در زمینش پنهان نمیشد کشتی اش در کنار تخت خواب خانه شماره ١٠٩ خیابان کاخ به گل نشست تا نوکیسگان آمریکایی را به یاری بخواهد  و ینگی دنیا هم از هول هلیم در دیگ افتاده بذر نفرتی در قلب های پارسیها کاشتند که ربع قرن بعد درختی سر افراز شد و ریشه های قدرت پوشالی بت اتازونی را خشکاند.

      چون نیک بنگری اینان که بر مچهاش دست سبز میبینی همانهایند که آزادی را فریاد میزنند. گیریم تیپهاشان کمکی عوض شده باشد. مگر نه اینکه :" تمام هستی من آیه تاریکیست که ترا در خود تکرار کنان ، به سحرگاه شکفتن و رستنهای ابدی خواهد برد."


 
comment نظرات ()
 
 
بحر طویل : اعتراف
نویسنده : Noir AA - ساعت ۱:٠٦ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱٦ مهر ۱۳۸۸
 

نکته: این بحر طویل یادگار این دوران است که در چند جایی (آیطنز و هیومر دات آی آر) پست شد.

اعتراف

من اعتراف میکنم: خیانت و پرده دری، حمله به بیت رهبری ، سروری و در به دری ، ریختن در دری و انقلاب مخملی. اوباما به خودم گفت که رو باده بیاشام و بخوان" یار دبستانی من " را و به تن پوش کفن را و بزن ساز وطن را و نشان رنگ چمن را به براندازی نرمی.

منم شر و منم شور و منم ضارب مامور و منم کافر مکفور و منم نور علی نور منم غافل مغفول. تقلب که فقط رمز شبی بود و شب پر غضبی بود و چه پر تاب تبی بود.

بهل تا به تو گویم که چه رفت این سر مارا که زبان کند مدارا و خیانت آشکارا. یکی مخمل نغز و دو سه تا کهنه سبز و تحف شهر نطنز و صله مدح نتانیاهوی بی ریش. و شیخی که به خود بسته یکی خیش و فروشد به جهان دیش و زند نیش و خورد میش و رود کیش ، پس و پیش.  و میری که حسین است و سیادت به جهان کرده نشانش و سیاست به دو ابروی کمانش، که ماند بز اخفش به حماقت و لئامت.

و کنم چند تشکر : ز ستاننده داد و ضل الله علی العرض. پدر بی پدر ملت مقهور. ولی مانده به فقهش و علی مانده به عدلش و به مسلک چو یکی ترک اصیل و به جهانگیری و نظمش چو ذوالفیل و ابابیل. و از آن کلب خدا ، نوکر دین  ، رییس جمهور شجاع. و به آن دارالشفا بند شش محبس مفخور اوین. و دگر نیست زیاده غرضی و یا گشاده عرضی.


 
comment نظرات ()