نوستالژی شب

خسروا گوی فلک در کش تنبان تو باد

 
نگر تا این شب خونین . . .
نویسنده : Noir AA - ساعت ۱۱:٤۳ ‎ق.ظ روز شنبه ٢٦ دی ۱۳۸۸
 

این شعر نفی خشونت را کسی  برایم فرستاد و من  خوش دانستم. برگردان زیر ( و شعر اصلی) را آورده ام. امیدوارم برگردانم چون آن بزرگواری نباشد که بنیانگذار مکتب ناتوریالیسم را مدیر مدرسه طبیعت ترجمه کرده بود. ترجمه را در تگ Alt  نیز گذاشتم. برای معنای هر بند نشانگر روی خط نگاه داشته شود.

درین گاهان شب ،

               منفجر شده بود.

                      مقتدر فرمانروای،

                                               بی تاج

                                               بی گرز مرصع

                                               بی کس

                                                        می تاخت.

این گاهان شهر

                    زیر و رو شده بود ؛

                                                و فریاد

                                                و آتش

                                                و گرمایش را

                                                          با غرور کیانی کار می بود.

 

می تاخت.

              و مردمیان نعره میکردند.

                            کس او را ندید

                                                  امشب:

                                                             اوست

                                                          تنهاترین

                                                          تنهاترین

                                                          تنهاترین

 

The time  . night,

               
Was exploded.

                      
Powerful ruler,

                                                ٌWith no
crown

                                              
With no maul stud

                                               
Lonely

                                                       Was riding
.

The Time .City

                  
Was alterated;

                                                
And cry

                                                
And fire 

                                                And its
Heating ...

                                                          
Kiani 
zeal was attaked .

 

He was riding.

              
And Mrdom would yell. 

                            Were not there
one of his sawers.

                                                  
Tonight:

                                                             
He is 

  Lonely the most 

  Lonely the most 

            Lonely

. . .       the most        
                                     

 


 
comment نظرات ()
 
 
دف خود را . . .
نویسنده : Noir AA - ساعت ۱:٤٩ ‎ب.ظ روز شنبه ۱٢ دی ۱۳۸۸
 

+   دیده نازِ کُرد

    - دف با دست

    با هزاران آتش از باران خاکستر

    تا دفش میرقصید.

                     -شاهش

                                 مات باد...

 

+   پاره چوقش

     نرد آیا

     یا چو آهی سرد از

                      مهتابِ

                      - پردرد

                   یا نیِ عرفان واپس خورده خاور

                          سرزمین شور و ایمان ، ناله و باور

                                                           یا که از ترکه یِ

                                            -سیبِ

                                             حلقه ی مشتی رند

                                             -آن مرد دف دارد ، تا دفش میرقصید.-        

 

+    دف دفان

     هلهله گویان

     به سکوتش گویم:

                           " ناز چشما!

                             کرد روحا!

                             دف دفانا!                    

                                         قَسَمَت می دهم

                                                          باری

                                         دف خود را برگیر!

                                          پاره چوبت را

                                          سوی دشمن گیر!

                                          فریادی بر

                                                      -آور

                                          قَسَمَت میدهم آخر

                                                             به دفت!

                                                             به دف دفدَدَفت!

                                                             بدف خود را مگذار

                                                             بدف خود را مگذار"

 

+                         داد خواهد پاسخم آیا؟

                                            به نوایی

                                            به فغانی

                                            دف دفان

                                       هلهله گویان

                                          و " انا الحق"-

                                                          - خوانان

 

 

                                                                                 دی ١٣٨٨- قریه هنزا


 
comment نظرات ()
 
 
دمی با حجت مسلمانی ما
نویسنده : Noir AA - ساعت ۱٠:٠٩ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٧ دی ۱۳۸۸
 

     گوییا باور نمی دارند - یا نمیخواهند بدارند -  خودکامگان که بودن را طریقه ای جز مشروعیت نیست. گوییا نمیدانند خودکامگان مشروعیت چیزی جدای بودن است. گوییا نمیخواهند بدانند که آنچه باید ، ماندن است و نه بودن. و یا میدانند و باز میپوشند؟ پس وای بر روزی که بازگو شود حکایت آنان که باز میپوشند.

     باز چون هرگاه رسیدن روزهای خاطره انگیز حرام محرم آدمی گونه به یاد یگانه مونولوگ عاشورایی میافتم. همان جوانک نومسلمانی که از دلیل مسلمانی اش میپرسند و میگوید حجت مسلمانی من حسین است. که چه نیکو حجتی و چه نیکو امیری.امیری که برای آزادی ، برای نبرد با خودکامه ، برای احیای دین ، برای رهاندن از حمیتهای طالبانی و ملا زعفرانیتوفیدن گرفت و شکاند . آنچنان شکاند که صدای شکافش از پس دیواره هزاره گوش می خراشد. و چه گوش میخراشد که طبل ها که می کوبند ، این سنج ها که می درانند ، این نی ها که می نالند و این جرس که فریاد میدارد که بربندید محملها.

     روزگاری پیشتر ازین دست روزگار با من و چندی از یاران موافق چنان کرد تا در پروژه ای دانش آموزی - دبیرستانی-  گروهی از مهندسان آینده پای صحبیت شبیه خوانان پیر بنشینند.یکی شعری خواند از مخالف خوانی ، کعب نام، از لشگریان کوفه که از نظمش چیزی با نسق حافظه من نمانده است. مضمونش گفتگوی کعب با همسرش از حسین و از مردانی شمشیر زن که مادر دهر قرنی چون آنان نزاید است. بیت آخر شعر وصیت کعب با همسرش بود :" اگر خلیفه را دیدی برش بگو برایش مردی وفادار بودم.

     و من بسیاری را دیده بودم. آنها که میخواستند این ملک را کربلا کنند - و کردند - و آنها - که شبکوران میناممشان- که فریاد :" اسلام نباشد ، ما هستیم " برداشتند. 

     و من یزید و شمر و خولی و ازرق - ارزق- شامی را هم دیده بودم و تصویر کرده بودم. دیده بودم در هنگامه نبردب سخت قطره اشکی گوشه چشمهاشان. هیچکس اما به من نشان نداده بود قطره اشکی که از سوز دل برآید و مهتابی شود برای کسی. اما جایی خوانده بودم یا از کسی شنیدم که میگفت بر برگ گل به خون شقایق نوشته اند . . .

     و این فریاد ، کوبش طبال ها ، دراندن سنج ها ، نفیر نی ها و اشکها نخواهد خفت. لیک وهب آدمی میخواهد. وهب آدمی میخواهد تا از دل قرنها گوش نوازد : " هر کس مشتاق دیدار خدایش است با ما بیاید. من صبحگاهان خواهم کوچید. " او صبحگاهان خواهد کو  چید.

* از حافظ است.

**دیالوگها از فیلم " روز واقعه " است.

 


 
comment نظرات ()
 
 
در رثای آن زنده یاد
نویسنده : Noir AA - ساعت ٩:٢٢ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٢ دی ۱۳۸۸
 

 

روضه ی دلستان ما در غم او غمانه شد

بلبل بی نشان بوم بال و پرش پرانه شد

گاه طرب به سر رسید ، یار برو زمان گشاد

کوشک چو دردخانه ای ، باغ همه کرانه شد

آمد و گشتِ آن سراج، سینه ی اهرمن شکافت

آمدنش شکفته بود ، گشتنش آسمانه شد

شعر برای خون نگفت ، شور برای شر نکرد

زندگی اش بهانه بُد ، شهپر شاعرانه شد

زندگی اش بهانه شد ، قصه عاشقانه شد

پیر بشد بس که بمرد ، جان و تنش ترانه شد

دانه اشک خسروی در غم آن سرو غنود

" حسین* جاودانه شد ، حسین جاودانه شد"

 

* آیت الله العظمی حسینعلی منتظری


 
comment نظرات ()