نوستالژی شب

خسروا گوی فلک در کش تنبان تو باد

 
تولدی دیگر
نویسنده : Noir AA - ساعت ٤:۱٤ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱۳ آبان ۱۳۸۸
 

      سی سالی میگذرد از روزی که دانشجویان تهرانی بر دیوار سفارت آمریکا رفتند و آن کردند که رهبر انقلاب ، انقلاب ثانی خواندش و کارتر -همو که چندی بعد به کناره گیری اش رای دادند- تحقیر ملی. دانشجویانی که پس از مرگ بر شاه شعاری راهبردی تر از مرگ بر آمریکا نداشتند و چه شبیه به اکنونیان که مرگ بر خودکامه سر میدهند.

      لس آنجلس نشینها دروغ میبافند. ١٣ آبان نه "پایین رو"یی برای ایران که شکستی برای آمریکا بود. ١٣ آبان پایان سوپر من بازی هالیوودی ها بود به آن نشان که روسها - چون سالها در حسرت آبهای گرم میسوختند- دل به دریا زدند و مرزهای افغانستان جولانگاه تانکهای استالینی شد. پاکستانی ها و مصری ها به سفارتهای غربی تعدی کردند فرانسوی های ناآرام بار دیگر دست رد به سینه ناتو زدند. کارتر که با شعار حقوق بشر به قدرت رسیده بود صدام دیوانه را به مرز های ایران راهی کرد. همان که نافش را با خشونت بریده بودند. 

      ما ایرانی ها اصولا انسان های بت شکنی هستیم. آشور و یونانی و رومی و تازی و ترک و تاتار و روس و فرنگی به این خاک که میرسند کلاهشان را به دو دست میگیرند. بریتانیا که آفتاب در زمینش پنهان نمیشد کشتی اش در کنار تخت خواب خانه شماره ١٠٩ خیابان کاخ به گل نشست تا نوکیسگان آمریکایی را به یاری بخواهد  و ینگی دنیا هم از هول هلیم در دیگ افتاده بذر نفرتی در قلب های پارسیها کاشتند که ربع قرن بعد درختی سر افراز شد و ریشه های قدرت پوشالی بت اتازونی را خشکاند.

      چون نیک بنگری اینان که بر مچهاش دست سبز میبینی همانهایند که آزادی را فریاد میزنند. گیریم تیپهاشان کمکی عوض شده باشد. مگر نه اینکه :" تمام هستی من آیه تاریکیست که ترا در خود تکرار کنان ، به سحرگاه شکفتن و رستنهای ابدی خواهد برد."


 
comment نظرات ()